โอเวอร์แอ็กติ้ง ความสันโดษ และกำแพงชีวิตของศุกลวัฒน์ คณารศ
PEOPLE
โอเวอร์แอ็กติ้ง ความสันโดษ และกำแพงชีวิตของศุกลวัฒน์ คณารศ
Solitude is Bliss

คืนสู่ธรรมชาติ
สำหรับผม (และแฟนละครช่อง 7) เวียร์คงคล้ายนักฟุตบอลที่ยังคงภักดีกับสโมสรอย่างเหนียวแน่น ตั้งแต่สมัยที่แข้งยังแข็งน้อยกว่าใจ จนถึงวัยแขวนสตั๊ด (ที่ยังอีกนานสำหรับเขา) นับจากละครเรื่องแรก พลิกดินสู่ดาว ในปี 2549 ที่พลิกดินจากขอนแก่นให้กลายเป็นดาวประดับฟ้าไทยได้สมชื่อ จากนักแสดงหน้าใหม่ที่เกือบถอนใจกลับไปเรียนวิศวะ (หลายครั้ง) แต่กลายเป็นว่า เขาค้างอยู่บนฟ้ามานานกว่า 11 ปี และดาวดวงนี้ไม่เคยผ่อนแสง

จากพระเอกเมนสตรีม สู่ดารานำหนังอินดี้ เรื่อง มะลิลา (แถมยังเป็นหนังเกย์อีกต่างหาก) ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่คือหลักไมล์ที่แม้แต่วงล้อของบิ๊กไบก์ที่เขาหลงรักก็อาจพาเขาไปไม่ได้ หากไม่มีใจที่เปิดกว้างในการแสดง

เสื้อเชิ้ต Toast Bespoke สเวตเตอร์ Calvin Klein กางเกง Prada เสื้อโค้ต Hermès

“ผมล้างหลายอย่างไปกับเรื่องนี้ เพราะคำว่าแพตเทิร์น หรือเทคนิคในการแสดงมันติดอยู่ มันล้างไม่ออก คือต้องเข้าใจว่า การแสดงที่เราผ่านมาเป็น 10 ปี บางทีมันหลอมรวมเรา บางทีมันอาจจะออกมาผ่านสีหน้าแววตาเรา โดยที่เราไม่รู้ตัว” เวียร์กล่าว “ล้างออกแค่ให้พอที่จะเอาไปทำงานใหม่ได้ สามารถที่จะเติมการแสดงเข้าไปอย่างเป็นธรรมชาติ แอ็กติ้งเบาลง แต่ลึกขึ้น”

“แต่เราต้องแยกนะ เราจะเอาหนังลึกๆ มาเล่นละครเนี่ย ไม่ได้เลย คือคนจะไม่เข้าใจ เพราะอย่างที่ทราบกันดีว่า คนดูละครน่ะ ซักผ้าอยู่ ทำกับข้าวอยู่ เลี้ยงลูกอยู่ รดน้ำต้นไม้อยู่ คือเขาไม่ได้มา concentrate ตลอดเวลากับหน้าจอทีวี ยกเว้นละครที่เขานั่งดูจริงๆ ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าละครของเราจะเป็นอย่างนั้นหรือเปล่าในตอนถ่าย ใช่ไหม เพราะงั้น เราก็ต้องเล่นชัด การแสดงต้องชัด การพูดจาต้องชัด เพราะเราต้องเอื้อคนดูด้วย ทีวีมันจอเล็กๆ ไง ไม่เหมือนภาพยนตร์ที่มันกว้างมาก บังคับให้คนที่เข้าไปดูต้องตั้งใจ เพราะงั้น การแสดงออกก็จะออกมาเป็นอีกแบบหนึ่ง”

“ละครเนี่ย มันมี 15 ตอน ตอนนึงวันนึง วันนึงก็เกือบสองชั่วโมงกว่า จะมาละเอียดทุกอย่าง คุณก็ตายพอดี กลายเป็นเครียดไปอีก เข้าเนื้ออีก ไม่สนุก เกินคิว ทำงานแม่งไม่หนุกแล้ว เราต้องยอมรับ ทุกอย่างย่อมมีขอบเขตของมัน แต่การแสดงของเราเนี่ย พัฒนาไปเหอะ ถึงแม้ว่าสรุป เขาจะให้คุณเล่นเหมือนเดิม ถ้าคุณคุยได้ ก็ลอง discuss กัน แต่ถ้าคุณพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ ไม่หยุด เขาให้คุณเล่นแบบไหน คุณก็สามารถเล่นได้ทุกบทบาทที่เขาจะให้คุณทำ อย่างนั้นผมว่าแม่งเวิร์กกว่า นี่คือในอาชีพของนักแสดงนะ คุณต้องเล่นได้หมด”

คำตอบของเวียร์ชี้ชัดว่าเขาคือนักปฏิบัติตัวยงที่วิ่งอยู่บนความจริง ไม่ต่อต้านละครน้ำเน่า ขณะเดียวกันก็ไม่เมินเฉยต่อการพัฒนา
“ต้องเล่นได้หมด” นั่นคือคำมั่นของนักแสดงอย่างเขาที่สะท้อนว่าการพัฒนามาแน่ ถ้าคนดูรอไหว
เพราะตราบใดที่คนดูยังรออยู่ที่เส้นชัย (และยังอนุญาตให้เขาเป็นนักแสดง)  เขาจะไม่หยุดพัฒนาตัวเองและวงการละครไทยแน่นอน

ตัวพระกระโดดกำแพง
ปีนี้ เวียร์ย่างเข้า 33 ยังหนุ่มแน่นสำหรับสุภาพบุรุษที่เคยขี่มอเตอร์ไซค์ไปไกลถึงจีน (และยังขี่ได้ไกลกว่านั้น) แต่ก็ไม่น้อยสำหรับบทบาทพระเอกในวงการละครไทย (ที่มีพระเอกหน้าละอ่อนเข้ามาจนจำหน้าไม่ได้)

“จริงๆ ตอนนี้ห่วงเหมือนกันนะ ห่วงนิดนึง” เขากล่าวต่อ “กลัวว่าในวัยนี้ พอเราชิลๆ มากไป ก็กลัวว่าจะเอ้อระเหยจนปล่อยให้เวลาช่วง 30-40 มันไร้ประโยชน์ เพราะเรารู้สึกว่าในช่วงเวลาที่เราข้ามกำแพงแรกมาได้ แม่งมันมาก ได้พัฒนาตัวเองเยอะกว่าจะข้ามมาได้ แต่ตอนนี้กำแพงที่สองแม่ง ยังไม่เห็นเลยกลัวมันจะชิลไปแล้วไม่เวิร์ก เลยต้องพยายามหาอะไรเข้ามากระตุ้นตัวเองให้มีไฟตลอดเวลาให้กราฟมันไม่เสถียร”

“ความเคยชิน” ผมว่า

“กลัวนะ มันชอบเข้ามาทักทาย” เขาหัวเราะลั่น “เราก็แค่เซย์ฮัลโหล แต่มึงไปไกลๆ บางทีก็อยู่กับมันบ้างนิดนึง คุยๆ กัน ว่าไง ชินแล้วดิมึง? ก็นิดนึงอ่ะ” ตอนนี้เหมือนเขาเล่นละครสด รับส่งบทกับตัวเอง “แต่ว่ามึงไปได้แล้วไอ้เหี้ย กูจะไปหาอินสไปเรชั่นของกู กูจะต้องไปทำอะไรสักอย่างนึงแล้ว”

เขาพักดื่มน้ำ ผมสังเกตเห็นเขาเหงื่อแตกท่วมเหมือนนักแสดงที่เพิ่งถอดคาแรกเตอร์หลังตีบทแตกกระจุย แต่ต่างกันตรงที่ นี่คือตัวละครที่ทำให้พระเอกผู้เจนจอแก้วมากว่า 10 ปีเหงื่อไหลไม่หยุด

เสื้อเชิ้ต Carbon เสื้อโค้ต Louis Vuitton กางเกง Toast Bespoke รองเท้าบู๊ต Bally ผ้าพันคอ ของส่วนตัวของสไตลิสต์

ตัวละครที่อาจแสดงยากที่สุดในชีวิตของเวียร์
ตัวละครที่เขา (เคยคิดว่า) รู้จักดี และไม่วันถอดออกได้
มันชื่อ ‘ศุกลวัฒน์ คณารศ’
ตัวเขาเอง

ลูกอีสานสอนชีวิต
ผิวเข้มกรำแดดแบบอ้ายขวัญในนวนิยายของไม้ เมืองเดิม เสียงทุ้มนุ่มหล่อแบบพระเอกฮอลลีวู้ด (ที่ถูกพากย์ทับด้วยเสียงพากย์ไทย) เรียกได้ว่า นี่คือพระเอกแบบฉบับบ้านๆ ขวัญใจคนต่างจังหวัด (และเริ่มทะลวงหัวใจคนกรุง) อย่างแท้จริง

“ผมกลับรู้สึกว่า การเป็นเด็กต่างจังหวัด มันทำให้เราไม่เครียด” เขาหัวเราะอารมณ์ดี “ไอ้พวกนี้จะไม่ค่อยเครียด ยิ่งเด็กอีสานเนี่ย สังเกตดู เพราะกิจกรรมหลักๆ ของคนอีสานคือการร้องรำทำเพลง เล่นดนตรี ประเพณีเยอะมากตั้งแต่เด็ก พื้นฐานคนอีสานเป็นคนสนุกสนาน ซึ่งผมได้รับมาเต็มๆ” เขาภูมิใจและยิ้มกว้างเท่าที่ความเป็นลูกอีกสานจะฉีกริมฝีปากได้

“แล้วความสำคัญลำดับที่หนึ่งในชีวิตคุณตอนนี้คืออะไร”

“คือความสุข” เขาตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

“ของใคร” ผมทิ้งคำถามสุดท้ายไว้ตรงนั้น

แต่ครั้งนี้ เขานิ่งคิดชั่วอึดใจ

“จริงๆ ผมไม่ได้เป็นคนเห็นแก่ตัวนะ แต่ผมรู้สึกว่า ถ้าผมมีความสุข คนรอบข้างผมจะมีความสุข แล้วอย่างที่คุยกัน ผมเป็นคนที่ค่อนข้างจะอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่ผมต้องปรับปรุงก็คือ มึงต้องพยายามแบ่งความสุขให้คนอื่น ให้ทั่วถึง เพราะการที่อยู่คนเดียวมานาน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในชีวิต มันจะเอาตัวเองให้รอดก่อน เพราะมันเคยชิน แต่ถ้าวันนี้มีคนที่ต้องดูแล คุณต้องแบ่งความสุขตรงนี้ไปเผื่อแผ่ให้ครบทุกคน ซึ่งผมต้องทำให้ได้

…ซึ่งผมต้องทำให้ได้”

เรียบง่าย แต่จริงจัง

บางครั้งอาชีพนักแสดงก็อยู่บนเส้นแบ่งพรมแดนระหว่างความจริงกับสิ่งสมมติ จะยอมแลกตัวตนไปกับชื่อเสียงที่วูบวาบเหมือนประกายไฟจากปลายกระบอกปืนหนึ่งนัด เสียงดัง แล้วหายไปเหมือนหนึ่งตัวตนที่อาจเลือนหาย (ซึ่งสุดท้ายอาจเป็นคนยิงเอง) ทางเดียวที่จะแยกความจริงออกจากสิ่งสมมติ คือไม่ลืมว่าตัวเองเป็นใคร มาจากไหน และไม่พยายามเป็นใครที่ไม่อยากเป็น

นั่นอาจเป็นกำแพงใหม่ที่ศุกลวัฒน์ในวัย 32 ปีกำลังตะเกียกตะกายข้ามไป

ไม่ใช่ ก็ใกล้เคียง   

เสื้อเชิ้ต Carbon กางเกง Toast Bespoke แว่นกันแดด Oliver Peoples at Niche Nation รองเท้า Prada


ติดตามบทสัมภาษณ์แบบเจาะลึกพร้อมแฟชั่นเซททั้งหมดจากเวียร์-ศุกลวัฒน์ คณารศ ได้ในนิตยสารแอลเมน ฉบับธันวาคม


ภาพ: วรุณ เกียรติศิลป์
บรรณาธิการแฟชั่น: ณภัทร สุทธิธน
ผู้ช่วยบรรณาธิการแฟชั่น: นัฐพล กล้าหาญ
ผู้ช่วยสไตลิสต์: กนกรัตน์ อริยา, วรภัสร์ เทียนหล่อ
แต่งหน้าและทําผม: บัณฑิต บุญมี

เรื่อง : กรกฎ อุ่นพาณิชย์
http://www.ellementhailand.com/wp-content/uploads/2017/12/fmsq-1024x1024.jpg