FEMME
ตัวตนและความจริงจาก มิ้งค์-เสาวคนธ์ พรพัฒนารักษ์
Heard it Through the Grapevine

ในฐานะบรรณาธิการแฟชั่นนิตยสาร หน้าที่ (ยาขม) ในงานของผมก็คือ การออกงาน ทั้งงานสังคมและงานแฟชั่น ส่วนมากจะเป็นการอ็อบเสิร์ฟและรีพอร์ตสิ่งที่เกิดขึ้นในงาน แต่จะให้พูดตรงๆ ไม่สวยหรูนั่นคือ การ ‘เจ๊าะแจ๊ะ’ กับลูกค้าและคนอื่นๆ ที่มางานตามประสา ‘คนแฟชั่น’ ซึ่ง…ถ้าคุณรู้จักผมดีพอ คุณคงรู้ว่านั่นไม่ใช่รสนิยมของผมสักเท่าไหร่ และเมื่อไหร่ที่ผมเริ่มหมดสมาธิกับการเจ๊าะแจ๊ะ สมองของผมก็จะเริ่มเข้าโหมด ‘สอดส่อง’ ซึ่งด้วยสัญชาตญาณของผู้ชายของผม โหมดสอดส่องของผมจึงมองหาแต่ผู้หญิง…ใครสวย ตามันก็มองไปเป็นธรรมดา ผมมองไปเรื่อยๆ จนเจอคนที่เตะตา

หลังจากมองเห็นความสวยในใบหน้า (และเรือนร่าง) ของเธอแล้ว สันดานแฟชั่นในตัวผมก็จะเริ่มสแกน การแต่งตัวของผู้หญิงคนนั้น ตั้งแต่หน้า ผม ขนตา สีลิปสติก ตุ้มหู เสื้อผ้าที่เธอใส่ กระเป๋าแบรนด์เนมที่เธอถือ (ส่วนมากมักจะไม่พ้น Hermès หรือ Chanel แต่ถ้าเป็น Celine หรือ Boyy จะทำให้ผมชื่นใจขึ้นหน่อย) และที่สำคัญที่สุด…รองเท้า ใช่! รองเท้า ส่วนที่ ‘make or break’ ชุดทั้งชุดของผู้หญิง มันคือส่วนที่ทำให้ผมมองเห็นเทสต์ของเธอได้อย่างกระจ่าง ว่าจะแรดหรือเรียบร้อย หรือเรียบร้อยแต่ซ่อนแรด อ่านแล้วอย่าเพิ่งตกใจ คิดว่าผมเป็นผู้ชายโรคจิตนะครับ มันเป็นแค่วิธีแก้เบื่อของผมตามงานอีเวนต์เท่านั้น เหมือนหมาวิ่งเล่นหาเกสรดอกไม้หอมๆ สีสวยๆ ดมในสวนไปเรื่อยๆ

ส่วนผู้หญิงคนนี้…ผมเห็นเธอมาพักใหญ่ แต่แบบผิวเผิน ยอมรับตรงๆ ว่าแรกๆ เรด้าของผมมองไม่เห็นเธอ ไม่ใช่เพราะเธอไม่สวย แต่อาจเพราะว่าเธอมีบุคลิกเงียบๆ และไม่สุงสิงกับใคร เจอทีไรเงียบที่สุดในกลุ่มเสมอ ผู้หญิงคนนี้คือใคร? มาจากไหน? ทำอะไรวะ? และทำไมเธอถึงใส่ชุด Yves Saint Laurent ที่ Anthony Vaccarello เพิ่งเดินรันเวย์ไปล่าสุด? แถมมาครบพร้อมตุ้มหูโลโก้ YSL และส้นสูงรุ่น Opyum 85 ที่ผู้หญิงทั้งกรุงเทพฯ โพสต์ลงไอจีว่าอยากได้ ‘ไม่ธรรมดาแล้วล่ะคนนี้’ ผมคิด เรด้าผมปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปได้ยังไง?

สวย หุ่นดีใช้ได้ มีเทสต์ไม่เหมือนหญิงอื่น มิ้งค์มีเสน่ห์อะไรบางอย่างที่ผมไม่รู้ว่าคืออะไร อาจจะเป็นความเงียบ ไม่สนใจใคร (ที่ทำให้ผมเริ่มสนใจเธอ) คิดว่าเธอคือคอนเทนต์ชั้นดีสำหรับคอลัมน์ ผมเริ่มคิดแล้วว่าจะถ่ายเธอในสไตล์ไหน โพสอย่างไร และจะพาเธอไปสัมภาษณ์ที่ร้านอาหารไหน…ทั้งๆ ที่ผมไม่มีไอเดียในหัวเลยว่าเธอคือ มิ้งค์-เสาวคนธ์ พรพัฒนารักษ์ เจ้าของธุรกิจครีมที่คนรู้จักกันทั้งประเทศ Snail White

 

ผมนัดมิ้งค์ทานข้าวเพื่อสัมภาษณ์ และละลายพฤติกรรมกันก่อนวันถ่ายจริง คืนนั้นผมไปถึงช้าไปห้านาที (ตามเคย) มิ้งค์นั่งรอผมอย่างนิ่งๆ บนเก้าอี้นอกชานหน้าร้าน ไขว่ห้าง แกว่งเท้าไปมารอผม เธอใส่เดรสยาวของ Vetements คอลเล็กชั่นแรกๆ ที่ Demna Gvasalia ออกแบบ คอวีลึก มีความเซ็กซี่นิดหน่อย ลายพิมพ์ดอกไม้เหลืองเขียว มีดีเทลระบายที่ปลายแขน พร้อมกับรองเท้าหัวแหลมประดับเพชรของ Maison Margiela (แบรนด์โปรดของผม) ไม่ใส่เครื่องประดับ ไม่ใส่ตุ้มหู หรือแม้กระทั่งแหวน…เรียบดี แถมตอกย้ำสไตล์แบบ effortless ของเธอด้วยการไม่แต่งหน้าใดๆ ทั้งสิ้น แค่คิ้วบางๆ กับลิปสติกสีนู้ด น้ำตาลอมชมพู ทาเล็บสีเทาอ่อน เท็กซ์เจอร์แบบหลุดๆ ไม่แคร์ เพราะชอบแกะไปเรื่อยๆ

ELLEMEN : “ก่อนจะมาเจอธุรกิจ Snail White เคยทำอะไรมาก่อน”

“จริงๆ แล้วเรียนเกี่ยวกับแฟชั่นมานะ! แต่เป็นทาง fashion merchandiser เคยได้ยินเปล่า เรียนจบก็มาทำงานเสร็จก็ทำงานที่ CMG เป็นบายเออร์ทีมแรกๆ เลย รุ่นเก่ามาก สมัยนั้นทำแบรนด์ FCUK สมัยนั้นก็เก๋ได้อยู่ (หัวเราะ) ได้บินไปลอนดอนก็แฮปปี้แล้ว”

ELLEMEN : “แอบล้ำนะครับ สมัยนั้นมหาวิทยาลัยไทยคงยังไม่มีคอร์สนี้”

“ไม่มีค่ะ ต้องไปเรียนเมืองนอก มิ้งค์จบอเมริกาค่ะ จบแล้วก็ทำงานที่นั่นเลย ได้งานที่ American Apparel สมัยนั้นถือว่าเปรี้ยวมากแล้ว เราเป็นเด็กที่ไปฝึกงานคนแรกแล้วได้ทำงานต่อเลย แต่ตอนทำจริงก็เศร้ามาก มันน่าเบื่ออะค่ะ เหมือนเราเป็นไฮเปอร์นิดๆ ขี้เบื่อ เคยไปแอบหลับในห้องน้ำด้วย…เมื่อไหร่มันจะหมดชั่วโมงวะ แต่ก็ถือว่าได้ประสบการณ์”

ELLEMEN : “ผมมองคนไม่ผิดเลยจริง”

“ยังไง ดูขี้เบื่อเหรอ หรือว่าอะไร”

ELLEMEN :  “ไม่ใช่อย่างนั้นครับ แสดงว่าไม่ธรรมดา ต้องมีแอตติจูด (แอบแรด) นะ สมัยก่อน เขาถึงรับเข้าไปทำ”

“ใช่ค่ะ เขาเลือกจากการแต่งตัวและจากแอตติจูดจริงๆ ตอนแรกอยากทำที่ Urban Outfitters แต่ตอนสัมภาษณ์เข้าเขาให้เขียนเพลงที่เราชอบ เราเป็นคนจำชื่ออะไรไม่ได้ พี่ไม่ผ่านเรื่องความรู้ด้านเพลง กลับมาอยู่ CMG ทำได้อยู่สองสามปี รู้สึกว่ามันไม่ใช่เรา วิถีเรามันไม่ใช่สาวออฟฟิศ เงินเดือนก็ไม่ได้เยอะอะไร ยังต้องขอทางบ้านอยู่ เลยคิดว่าจะออกมาทำอะไรของตัวเองยังดีกว่า”

ELLEMEN :  “ชอบแต่งตัวแบบไหนเป็นพิเศษ”

“จริงๆ ไม่มีนะ แต่ถ้าลึกๆ เลยเคยนั่งคิด สัมภาษณ์มาหลายเล่มแล้วเวลาเขาถามเราอะ เราก็จะนึกถึงว่าสิ่งที่เราใส่บ่อยที่สุด นั่นก็คือแคชวล คือจริงๆ มิ้งค์เป็นคนแบบง่ายๆ อเมริกันบ้านนอกอย่างแบบกางเกงวอร์มเสื้อฮูดดี้ เพราะเราทำงานไม่ได้เจอใครก็ใส่อะไรก็ได้ แต่ถ้าจะไปงานหรืออีเวนต์พิเศษถึงจะแต่ง ไม่เหมือน
ผู้หญิงส่วนมากที่จะรักสวยรักงามแต่งตัวทุกวัน เราไม่ใช่แบบนั้น”

ELLEMEN : “ถ้าจะพูดถึงเสื้อผ้า ผมเห็นคุณเป็นแฟน Balenciaga”

“จริงๆ บาลองเพิ่งมาใส่หลังๆ นะ”

ELLEMEN :  “เพราะ Demna ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ เหมือนตามเขามานิดนึงนะ ชอบงานคิดของเขา ชอบตั้งแต่เขาเริ่ม Vetements แล้วล่ะ”

ELLEMEN :  “แปลกดีนะ ที่เป็นผู้หญิงแบบนี้”

“หน้าไม่ให้ใช่หรือเปล่า” เธอค้านตอบก่อนผมจะจบประโยค

ELLEMEN :  “พอยต์ของผมคือปกติเห็นผู้หญิงสวยๆ มักจะไม่ได้หันมาชอบแบรนด์แบบนี้ไง”

“ชอบมากค่ะ มิ้งค์มีความกรันจ์อยู่ลึกๆ”

ELLEMEN :  “แสดงว่าเป็นผู้หญิงแอบแรด”

“แรดหรอ…ก็แรดนะ แต่ไม่ได้ทำอะไรผิดศีลธรรม” (หัวเราะ)

ELLEMEN :  “แล้วผู้ชายล่ะ ชอบผู้ชายแบบไหน”

“ชอบผู้ชายที่ทำงาน business man แต่เวลาเห็นผู้ชายอย่างแพ็ธเนี่ย แต่งตัวอย่างที่เราชอบมันก็น่ารักดี แต่คงคิดว่าจะมาเป็นแฟน คือเราจะคุยเรื่องเดียวกันตลอดเหรอ เข้าใจใช่ไหม บางครั้ง มันไม่ต้องมาเหมือนเราก็ได้ แต่เวลาเห็นผู้ชายแต่งตัวดีก็แค่แซวๆ กันกับกลุ่มเพื่อน แบบว่าคนนี้แต่งตัวดีจังเลยดูซิแกมีผู้ชายใส่กางเกงแบบนี้ด้วยอะ ก็จะตื่นเต้น แค่นั้น”

ELLEMEN : “เห็นด้วยครับ ผู้ชายมันคืออินเนอร์มากกว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่”

“ใช่ค่ะ การพูดการจา บางทีก็ชอบคนตลกนะ แบบรู้ตัวอีกที
คนนี้คุยสนุกว่ะ น่ารักว่ะ อะไรอย่างนี้ ก็มีบ้าง”

ELLEMEN :  “ไอดอลล่ะ”

“เกลียดคำถามนี้มากที่สุด รู้เลยว่าต้องโดนถาม แต่ไม่มีค่ะ ดูดัดจริตเนอะ แต่ว่ามันไม่มีใครที่เราจะสามารถชอบเขาได้ทุกด้าน จะเอาเป็นแม่พิมพ์แบบนี้เลยหรอ เป็นไปไม่ได้ เราอาจจะเอาสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ของแต่ละคนมาอินสไปร์เราได้”

ติดตามบทสัมภาษณ์ระหว่าง มิ้งค์-เสาวคนธ์ กับ แพ็ธ-ณภัทร บรรณาธิการแฟชั่นของเราได้แบบเต็ม ๆ ที่นิตยสารแอลเมนฉบับมิถุนายน

เรื่องและภาพ : ณภัทร สุทธิธน

you may also like
FEMME
การควบคุมสถานการณ์แบบมืออาชีพ
FEMME
สาวน้อยในโลกดิจิทัลใบใหญ่
FEMME
เยี่ยมบ้าน สนทนาเรื่องดีไซน์และความแอนตี้แฟชั่น กับนักออกแบบกระเป๋า
READ MORE
http://www.ellementhailand.com/wp-content/uploads/2017/06/sq-2.jpg